صبح جمعه باشد، تو باشی و من نباشم، من خواب باشم، خواب خیابان های چرکی را ببینم که هر روز ماشین ها دودهای غلیظشان را می پاشند به در و دیوار ها آن ها، خواب آدم های چرکی ببینم که هر یک در عین حقارت امپراتوری های کوچکی راه انداخته اند و هر روز به اطرافیانشان می گویند: "من از تو پر قدرت ترم، من از تو بیشتر خوانده ام، من از تو با تجربه ترم،من از تو پررو ترم ، من از تو... من از تو..."و می رسم به کوفت در میان این جماعت حقیر که حقارتشان راهی به جز خودشیفتگی برایشان نگذاشته، جماعت خودشیفته ای که انتقاد برایشان سیخی ست بر چشم و تعریف برایشان قوت لایموت است. یا آن یکی ها که رسیده اند به تکرار و افسردگی و برای تنوع هر کاری از دستشان برمی آید می کنند و بیشتر فرو می روند در چرکی.
ولی تو باشی، تو خوب باشی هنوز و هنوز نگاه کنی، و هیچ نگویی!و سکوت کنی!
من نباشم، من خواب باشم و کابوس ببینم و تکرار شوم در کابوس هایم!
در این که چرکی روی همه چیز را پوشانده است و هیچ چیز دوست داشتنی نیست، و اگر باشد برای همیشه دوست داشتنی نمی ماند، و زود رنگ می بازد و عوض می شود و چرک!و دوباره چرک، همه چیز تکرار شود؛ عفونت ها، خودخواهی ها،آدم ها و شباهت ها!
و من خواب باشم هنوز، و دوست دارم باور کنم که خوابم و وتو بیداری و زل زده ای به من و همه، و یک روز می آیی و همه را از این کابوس بیدار می کنی؛ آن وقت نیازمند از جیب دیگری نیازش را می گیرد و هیچ کس اعتراضی ندارد، می دانم یک روز می آیی و تعریف تازه ای برای زیبایی می آوری و ما را بیدار می کنی برای دیدنت و برای دیدن زیبایی ها!

---

پ.ن:درج شده در صفحه قدمگاه دو هفته نامه ی آینده سازان شماره ی ۱۷۰